Παρουσίαση στο Μουσείου Κινηματογράφου
Άγιος Λαυρέντιος
Το πράσινο γίνεται κίτρινο και πέφτει!!
Παρουσίαση ποιητικής συλλογής "ΙΚΙ-ΕΚΤΑΝΑ"
Ώρα για τσίπουρο
Πλατεία Χατζίνη (Άγιος Λαυρέντιος)
Παραλία Νέων Μουδα (Σεπτέμβριος 2011)
Δεκέμβριος 2011
Αnatolia Χριστουγεννιάτικο Bazaar
Αnatolia Bazaar 2010
Αλσατία (Πάσχα 2011)
Ελένη Στασινού
Αργολίδα (1η Γενάρη 2012)
Έναστρον
Το κουζλούκι και ο πάππος ο Τζότζος
Βιβλιοπωλείο Αγορά στο Περιστέρι
Ιωάννινα (Μάρτης 2012)
Μέτσοβο
Cultural Club
Στοκχόλμη
Όσλο (Μάρτιος 2011)
Ιταλία (Μιλάνο - Λίμνη Como)
Ψυχές που δεν τις ζέστανε η Αγάπη
Άγιος Λαυρέντιος
Ακροναυπλία
Αρκαδία (Ρούτσι - Λεοντάρι)
Κάντια Αργολίδας
Μηλιές
Το Ναύπλιο μετά τις δέκα το βράδυ
Βυζίτσα (Ιούλης 2012)
Λαύκος - Προμύρι - Πλατανιάς - Κατηγιώργης
Μυλοπόταμος 2012
Έκθεση Βιβλίου 2012 στη Νέα Παραλία της Θεσσαλονίκης
Η πριγκίπισσα που δεν έτρωγε μελιτζάνες

Η πριγκίπισσα που δεν έτρωγε μελιτζάνες

Χρυσούλα Λουλοπούλου
Ο μαγικός σελιδοδείκτης

Ο μαγικός σελιδοδείκτης

Ηρακλής Λαμπαδαρίου
Το αεράκι και η καμινάδα

Το αεράκι και η καμινάδα

Ευρυδίκη Αμανατίδου
Η πολιτεία που δεν είχε Χριστούγεννα

Η πολιτεία που δεν είχε Χριστούγεννα

Ευρυδίκη Αμανατίδου
Τάξη Δημιουργική με Φαντασία αρκετή

Τάξη Δημιουργική με Φαντασία αρκετή

Ηρακλής Λαμπαδαρίου
Ο ήλιος που έχασε το δρόμο του

Ο ήλιος που έχασε το δρόμο του

Ευρυδίκη Αμανατίδου

Μπράβο από τον καθηγητή της στην μαθήτρια του ΑΝΑΤΟΛΙΑ που σχολιάζει εμπεριστατωμένα την έκθεση “SAMKURA”.

Η λέξη «samkura» στα γεωργιανά σημαίνει «τριφύλλι» κι αυτό το όνομα δόθηκε στην διευρωπαϊκή καλλιτεχνική διοργάνωση στην οποία μετέχουν με έργα τους καλλιτέχνες από την Αρμενία, την Γεωργία, την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία Η έκθεση samkura λαμβάνει χώρα σε πρόγραμμα ανταλλαγής με τα καλλιτεχνικά εργαστήρια "Clo" της Iρλανδίας  και υποστηρίζεται από το EACEA, του εταίρους, το Culture Ireland και το Eolin na Gaeltadnta.
 
Τα έργα των καλλιτεχνών αναφέρονται στη σχέση με τη φύση, δεδομένου ότι οι χώροι βρίσκονται σε αγροτικές περιοχές μακριά από το αστικό περιβάλλον. Καλλιτέχνες από τις παραπάνω πέντε χώρες έκαναν πράξη την ιδέα της ανταλλαγής, ταξίδεψαν ο ένας στον τόπο του αλλού, γνωρίστηκαν μεταξύ τους, εργαστήκαν ατομικά και ομαδικά και δημιούργησαν τα έργα που εκτίθενται στην έκθεση του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης τέχνης της Θεσσαλονίκης. Η γλώσσα έκανε πάλι το θαύμα της! Πορτογαλικά, Ιρλανδικά, Αρμενικά, Ρωσικά.
Η ελληνική αναγνωρίστηκε  μέσα  στις άλλες.
Πρόκειται για ασυνήθιστη έκθεση με δημιουργίες από μέταλλα, ηλεκτρονικά υλικά, ανακυκλωμένα υλικά, φωτογραφίες.
 
Η έκθεση samkura φιλοξενείται στην αποθήκη Β1 στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Είναι μια περίεργη και ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα έκθεση που μαγνητίζει τον επισκέπτη από το πρώτο κιόλας λεπτό. Δεν είναι μια έκθεση σαν όλες τις άλλες. Θα μπορούσα να την χαρακτηρίσω τρισδιάστατη, αφού ο επισκέπτης δέχεται έντονα ερεθίσματα από όλα τα σημεία της. Τα έργα δεν έχουν την μορφή πινάκων, ο επισκέπτης μπορεί να τα αγγίξει και να ακούσει το αντίστοιχο υλικό που οι καλλιτέχνες έχουν επιλέξει να συνοδεύσει τα έργα τους.
 
Από τα εκθέματα της έκθεσης ξεχωρίζουν:
Η  « παιδική χαρά» της Ελληνίδας Λίνας Θεοδώρου που περιλαμβάνει μια σειρά από ξύλινα σπίτια και μια τσουλήθρα σε παιδική χαρά με την οποία εκφράζει τις δίκες της ιδέες σε σχέση με την μετανάστευση, το άγχος της αποξένωσης, την απώλεια βιοτικής σταθερότητας.
 
Σ' αυτήν την παιδική χαρά βλέπουμε ένα διάτρητο ξύλινο σπίτι, μονωμένο με φέτες από ψωμί του τοστ, μια τσουλήθρα στην οποία αδειάζεται το περιεχόμενο μιας βαλίτσας, ένα άνθρωπο τυλιγμένο σε υπνόσακο όρθιο σαν φρουρό σε ένα άλλο ξύλινο σπίτι.
Αύτη η παιδική χαρά προβληματίζει, προκαλεί έκπληξη, ενοχλεί.
Επίσης η κοινή γνώμη “Public opinion” του Iliko & Zautanshvili. Ένα ηλεκτρικό σίδερο βρίσκεται πάνω σε ένα τραπέζι σκεπασμένο με ένα ύφασμα. Πάνω στο ύφασμα είναι τυπωμένες λέξεις κοινωνικά αποδέκτες όπως αγάπη, δημοκρατία, ελευθερία ή άλλες μη αποδεκτές όπως έκτρωση, ακτινοβολία, ομοφυλοφιλία, ναρκωτικά κ.λπ. καθώς και τμήματα άδεια  όπου ο επισκέπτης μπορεί  να συμπληρώσει τις λέξεις που θέλει χρησιμοποιώντας μαύρους ή κόκκινους μαρκαδόρους. Στην μεταλλική πλάκα του ηλεκτρικού σίδερου είναι τυπωμένη η λέξη στα αγγλικά Public opinion (=κοινή γνώμη). Το σίδερο αυτό με την μεταλλική του πλάκα  μετέχει στην διαγραφή των λέξεων που τίθενται υπό αμφισβήτηση από την κοινωνία.
 
Και τέλος, η Φωτεινή Καριωτάκη εκθέτει ένα τύπωμα σε ύφασμα με τίτλο «ο τοίχος». Οι  τοίχοι που αποτυπώνει το έργο της με φόντο το γυμνό βουνό έχουν γι αυτήν μια διαφορετική σημασία. Συμβολίζουν το παρελθόν το παρόν το μέλλον. Η καλλιτέχνης έχει ανάγκη την προστασία που της προσφέρει  ο τοίχος, άλλα ταυτόχρονα αναγνωρίζει με φόβο ότι ο τοίχος θα χτίζεται γύρω της από μόνος του,  γι αυτό με το έργο της τον εξιδανικεύει.
Η έκθεση περνάει έμμεσα πολλά μηνύματα στον επισκέπτη για τις αξίες και για τη χρησιμότητά τους στην κοινωνία μέσα στην οποία ζούμε, η οποία εξελίσσεται με γρήγορους ρυθμούς  και στο πέρασμα της παρασέρνει τους πάντες. Ο καθένας αποκομίζει κάτι διαφορετικό από την έκθεση… άλλωστε αυτός είναι και ο σκοπός κάθε έργου τέχνης. Δυστυχώς όμως η εντυπωσιακή έκθεση περνάει και αυτή απαρατήρητη αφού το μουσείο ήταν άδειο. Είναι τρομερά λυπηρό να μην γνωρίζουν οι Θεσσαλονικείς τις τόσο ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις που συμβαίνουν στην πόλη τους. Καθημερινά οργανώνονται παρόμοιες εκδηλώσεις στην πόλη μας αλλά περνούν απαρατήρητες…
Απο τη μαθήτρια, Ναζαρέτ Μπριτσιάνη.
υγ. Η έκθεση έχει ολοκληρωθεί.